Op 31 december a.s. kunnen alle klanten die afscheid willen nemen langskomen maar daarna zit het er echt op voor Wies Dull. Met haar afscheid van het Zwolse Balletjeshuis verliest de Zwolse binnenstad een bekend gezicht. Samen met 1ZWOLLE blikt ze nog eenmaal terug.
“Ik heb er wel een tijdje over nagedacht” steekt Wies van wal in het keukentje van wat misschien wel de bekendste winkel van Zwolle is. Het is in ieder geval de enige winkel waar in de loop der eeuwen amper iets is veranderd. Het is bakdag dus onder ons staan de pannen met warme substantie te gloeien in de kelder. “Ik word ouder en de zestig uur per week die je kwijt bent om dit alles draaiende te houden begon me op te breken. Bovendien was mijn man ook langzamerhand klaar met eindeloos de boekhouding doen. Ik dacht na over twee dagen per week gaan werken maar twee kapiteins op een schip is niet heel handig. Dat weet ik nog van toen ik begon.”
Na een lange carrière als ambtenaar waarin ze op een gegeven moment sommige dingen steeds terug zag komen wilde ze nog een keer het roer helemaal omgooien. Toen de VVV op het Grote Kerkplein werd opgeheven begon ze een informatiepunt in de ruimte naast het Balletjeshuis waar ooit de woonkamer van de eigenaar was. Dat was de tijd van de twee kapiteins op een schip. Toen de eigenaresse van het Balletjeshuis ging emigreren werd Wies eigenaar van beide zaken. “Ik zat er toch al in dus dat was best makkelijk.”
Via het informatiepunt kreeg Wies contact met mensen van over de hele wereld. Ze begon ook met de verkoop van een grote verzameling Zwolle producten. “Ik krijg daardoor ook veel echte Zwollenaren over de vloer. En ’s zomers wat meer toeristen. We hebben nu net de tijd van de kerspakketten achter ons. Zo heeft elk seizoen zijn charme en is het nooit saai.”
In gesprek met Wies afdwalen is niet moeilijk want ze spreekt nog vol vuur over alles wat haar zaak aangaat. Maar terug naar de opvolging, “best kort nadat ik mijn besluit had genomen kwam ik de nieuwe eigenaar tegen. Zo’n type als ik, iemand die na een lange carrière in het ziekenhuis de boel nog eenmaal wilde omgooien. Net als ikzelf destijds. Het voelde meteen goed, er was veel herkenning. Ik zou het Balletjeshuis nooit verkocht hebben aan een zakenman die alleen winst wil maken. Je moet ook gevoel voor traditie hebben.”
Over de mannen beneden die de Zwolse Balletjes aan het maken zijn “Het balletje is begonnen als ‘zwarte steek.’ Dit platte snoepje deed men in de wang bij het thee- en koffiedrinken bij wijze van suiker. Het waren dure dingen gemaakt van rietsuiker. Met de komst van de suikerbieten in Nederland werd het snoepje goedkoper en ontstond het Zwolse Balletje. Ze waren in het begin op allerlei plekken te koop in Zwolle, zelfs in het ziekenhuis, maar dat werd me te zwaar.”
“Als ik nu zie wat we met elkaar, ook de vrijwilligers, hebben neergezet dan ben ik daar best trots op. Ik ga alles goed overdragen maar niet te veel zeggen. De nieuwe eigenaar moet haar eigen fouten kunnen maken, net als ik destijds heb gedaan. Na 31 december kom ik voorlopig niet meer in de buurt van het Zwolse Balletjeshuis. Ik wil de nieuwe eigenaar niet voor de voeten lopen. Maar ik zou het leuk vinden als klanten me 31 december nog even gedag komen zeggen. Wat ik daarna ga doen weet ik nog niet. Er komt vanzelf iets op mijn pad.”
Bij het vertrek wijst Wies op een papier aan de muur. “Kijk” zegt ze “bij de Kamer van Koophandel staat het Balletjeshuis nog steeds op naam van J. van der Kolk. De man die in 1845 met het Zwolse Balletjeshuis begon.
