Bewoners Zwols verzorgingshuis 6 jaar na corona: ‘Als je niemand mag aanraken word je een beetje eenzaam’

Hoe beleefden de bewoners van verzorgingshuis Nieuwe Haven in Zwolle de pandemie? En wat is er hierna blijvend veranderd? 1Zwolle sprak met bewoners die terugblikten op een periode die ze eigenlijk liever willen vergeten. Vandaag vertelt mevrouw Esselink-De Jong (75) over de impact van de pandemie.

“Wat me het meest is bijgebleven van de coronajaren is mijn buurvrouw die elf dochters had waarvan er maar twee bij haar mochten komen toen ze overleed”, vertelt mevrouw Esselink-De Jong.

Ze herinnert zich ook de creatieve oplossingen die tijdens corona werden bedacht om familie toch met elkaar in contact te brengen. “We hadden een huisje in de tuin waar je elkaar kon spreken, met een glazen schot ertussen. Weet je wie daar ’s nachts sliepen? Zwervers! Het was daar lekker warm. Toen heeft de politie het af laten breken”, grinnikt de bewoonster. Ook kan ze zich de hoogwerker nog herinneren waar familie van een bewoner inging zodat ze met elkaar konden praten. “Dat was bijzonder om te zien.”

Tijdens een sneeuwbui bracht een verzorgende haar zelfs een bakje sneeuw. “Dan kun je voelen hoe dat voelt”, zei ze. “Grappig hè.”

Zelf bleef corona haar gelukkig bespaard. “Maar mijn moeder die toen 98 was lag in de coronatijd aan de beademing. Ze zei dat ze nog nooit zo ziek geweest was, maar ze overleefde het en is uiteindelijk 100 jaar geworden. We denken dat ze daar echt naartoe heeft geleefd en erna was ze er klaar mee. Twee jaar geleden is ze overleden.”

Verfspullen en knuffelen in plastic
Natuurlijk vond ze het niet leuk dat je zelfs zonder corona op je kamer moest blijven. “Maar schilderen deed ik altijd al en ze hebben me verfspullen gebracht zodat ik wat te doen had. Ik kan mezelf wel goed vermaken. Maar ik ken ook een mevrouw die niet op haar kamer kan zitten. Als je jezelf niet kunt vermaken is het een straf.”

Voor personeel was het volgens haar ook vervelend. “Zelfs bij iemand die geen corona had moesten ze toch steeds dat schort omdoen. Maar ik snap ook wel die angst voor besmetting.”

Zelf had ze de meeste moeite met de anderhalvemeterregel.  “Er mocht niet geknuffeld worden maar mijn dochter had een plastic jas aan zodat het toch kon.  Wat moet dat moet, maar als je geen mensen meer mag aanraken word je een beetje eenzaam. Ik ben achteraf blij dat mijn man de coronatijd nooit heeft meegemaakt. Die was al ver daarvoor overleden.”

Minder activiteiten na corona
Volgens haar zijn na corona veel dingen veranderd in de zorg. “Hiervoor was er veel meer te doen. Zo werden hier films gedraaid op een groot scherm, dat doen ze nu nooit meer. Er is nu minder tijd voor je. Maar ik weet niet of dat met corona te maken heeft. Want we hebben ook een ander bestuur gekregen en er zijn veel bezuinigingen.“

Als er weer een pandemie zou komen, wat zou ze dan graag anders zien? “Dat je ’s avonds niet naar buiten mocht zou voor mij niet hoeven. Zelf ga ik ‘s avonds niet uit maar sommige mensen wel.” Ze denkt dat het beter is de boel niet volledig meer te sluiten. “Ik denk dat de overheid er nu ook zo over denkt.”
Praat ze nog wel eens met haar medebewoners over corona? “Nee, het is wel raar maar we vergeten het en dat is maar goed ook. Je moet er ook niet te veel over nadenken. Laten we hopen dat het nooit meer komt.”